ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਾਨਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਛਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਨਖ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਚਰਮ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਪਾਲੀ, ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਸਰਵ-ਸੰਪੰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪ ਸ਼ੰਕਰ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਪਾਲੀ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਓਥੇ ਹੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਿੱਟੇ ਕਪਾਲ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਪਸੀਨਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਡਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਵ (ਰੁਦ੍ਰ) ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਟਾਪਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੰਨ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੋ ਅੰਗੂਠੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਦੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਪਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ? ਅੰਦਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ। ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ (ਸ਼ਿਪਰਾ) ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ," ਫਿਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਜਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਕਪਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਥੱਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋਂ ਰਕਤ ਕੱਢਿਆ। ਜਦ ਰਕਤ ਘੁਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੇਨ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉੱਠਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਪਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਾਲ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਹਰ ਹੈ।