ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀ, “ਹੇ ਦਯਾਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਡੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਜੋਗੁਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਕਰਤਾ ਪਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਲਾ-ਡੰਡਾ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਕਚੌਂਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਰਮਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੂਜੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਚਰਮ ਤੇ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਕਪਾਲਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਾਜਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਪਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਪਾਲਧਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਤੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਤੇਜਸਵੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੈਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਪਸੀਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਡਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅਨੇਕ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਪਾਲ (ਖੋਪਰੀ) ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਸੀ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਹੁਣ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ?” ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ੀਸ਼ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਜਿਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਧਾਰ, ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਈ। ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਝੱਲਿਆ।