ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ "ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤੁਤਿ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਅਤੁੱਲ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈਂ। ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਉਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, "ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਾਰ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨਣ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਤੇਜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਲਾ ਦੇ ਡੰਡ ਨੂੰ ਇਉਂ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨਖ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ, ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੂਜੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੋਪਰੀ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਦੇ ਸੰਚਾਲਕ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਕਾਲ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਪਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੱਟੀ ਖੋਪਰੀ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਪਸੀਨਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਕੁੰਡਲੀ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਵ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।