ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਸੰਵਾਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਾਮ ਵਲ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੈਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੁਖ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਅੰਗ, ਇਤਿਹਾਸ, ਗੁਪਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਹਾਇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈਏ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਘਟ ਗਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਲਈ ਉੱਚਤ ਲਯਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ: “ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੁੱਲ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਜਾਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦੀ ਮੋਹਕ ਧੁਨ ਵਜਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਹਰੇਕ ਪਾਸੋਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ—ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦਬ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।” ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਜੋਗੁਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਚੰਨਣ ਦੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੀ ਡੰਡਲ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨਖ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੂਜੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਾਜ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਾਲ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ।