ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਸੀਮ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਰਜਸ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ—ਇਹ ਸਭ ਉਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਭਵ (ਰੁਦ੍ਰ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਚਤੁਰਾਨਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੰਗ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਨੀਲਲੋਹਿਤਾ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇੰਝ, ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਵਰ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧ (ਹੋਮ ਦੀ ਲੱਕੜੀ) ਫੜਕੇ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਮਲਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਿਨਾਕਧਰ ਅਤੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਤ ਸਨਕਾਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।" ਨੀਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਰਜਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ "ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੈਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਇੰਝ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਚਿਹਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੁਖ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਮੂਲ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਮੁਖ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਉਪਾਂਗ, ਇਤਿਹਾਸ, ਰਾਜ—all ਗੁਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਵੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਘਟ ਗਈ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਗ ਨਾਲ ਸਤੁਤਿ-ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ। "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੁਲ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਹੋ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸੰਕਟ ਸਮੇਂ ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੋਹਨ ਰਾਗ ਵਜਾਉਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਮੁਗਧ ਹੋ ਗਏ।