ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਵਾਨ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਸੋਨਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਵਾਸ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਵੀ ਤਾਰਕਸ਼ਯਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਹਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਇਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸੱਤ ਨੀਵਲੇ ਤੇ ਸੱਤ ਉੱਚੇ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ, ਇਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਗੜੇ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸੰਘਮ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਗੋਪ੍ਰਤਾਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ। ਇਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਨੈਮਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਪੀ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸਾਕੇਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ—ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ। ਰਾਮ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ— ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ—ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ: "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਬਿਨਾ ਜਾਓ, ਹੇ ਰਾਮ—"। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲੂਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, "ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਨਾ ਚਿਰ, ਹੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਇਹ ਰਾਜ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—" ਮੈੰਦਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—"ਇਥੇ ਵਾਨਰ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋਵਾਂ—" ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਆਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली—ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਕੁੰਡਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਲਿਨਨ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਿਆ।