ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਨਰ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ 'ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ' ਨਾਂਅਕ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਕੰਦਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਦੇ ਅਰਬੁਦ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਚਨਬੱਧ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਮੱਥੇ ਤੱਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਤੱਕ ਕਿਉਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?" ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ 'ਤੇ ਕੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ?" ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ।" ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਯੁ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਦੇਖਦਾ, ਜੋ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਬੱਚਾ, ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੀਂ," ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅੰਗਿਰਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਤਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀ ਸਕੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਿਆ, "ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਕੀਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।