ਰਾਜਨ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਓਥੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਮਹਾਦੇਵ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਗਏ, ਫਿਰ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੋਕਰਨ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਮਿਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਗਏ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਧਾਮਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਵਾਨ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਅੱਖ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਇੱਕ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਵਾਣੀ ਆਖਦੀ ਸੀ, "ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।" ਇਹ ਵਾਣੀ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੰਧ ਵਾਲੀ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੱਕਰਕਾਂਡ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਾਜਨ! ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਨਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਅੱਖਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਰਬੁਦਾ ਭਾਗ ਵਿਚ "ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮ" ਨਾਮਕ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ?" ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਹ ਬੱਚਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ।" ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮ੍ਰਿਕੰਡਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਯੁ ਘੱਟ ਹੈ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ। ਬੱਚਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ—ਬੱਚਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਨ!