ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗਾ ਅਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਖਾੜਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲਿੰਗਾ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਉਖਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਣੁ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਢੱਕੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਤੱਕ, ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਂ ਚੱਲ ਪਈ। ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਮਹਾਨ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਤਾਜ਼ਾ ਜੌ ਦੇ ਸੱਤੂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਨ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜੌ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਾਨ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਉਥੇ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਜੌ ਦੇ ਸੱਤੂ ਦਾ ਦਾਨ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਣ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ। ਪਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੌ ਦਾ ਸੱਤੂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤਕੀਆ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੱਤੂ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਭੀਮ ਸੀ, ਜੋ ਦਮਯੰਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ। ਫਾਲਗੁਣ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ, ਭੀਮ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜੌ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗਾਲਵ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਜੌ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜੌ ਕੁੱਤਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਪਰਿਣਾਮ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉੱਤਮ! ਉੱਤਮ!" ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਹੈ ਸੱਤੂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਦੁਜਾ ਜਨ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਿੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਆਖਿਰਕਾਰ ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਲਿੰਗਾ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।