ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲਯ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਵਲਖਿਲਯਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਤੇ ਅਜੁੜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਜਾਂ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਤੁਹਾਡੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਲਖਿਲਯਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਲਿੰਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਉਖਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ, ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕ੍ਰ) ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਣਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲਿੰਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਜਰ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ। ਫਗਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਨਵੇਂ ਜੌਂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਤਾਈ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਨ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜੌਂ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਜੌਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਜਟਿਲ ਯਜਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਭਿਖਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੌਂ ਦਾ ਆਟਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਆਉਣ ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਉਹ ਆਟਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੀਮ ਨਾਂਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਮਯੰਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ, ਫਗਣ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜੌਂ ਦਾ ਆਟਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਜੌਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਚਲ ਪਈ।