ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਚਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਇਰਾਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ੇ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ। ਨਿਸ਼ੇ ਦੀ ਆੜ ਵਿਚ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਸ ਤਪस्वੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਹੈ?" ਧਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਐਸੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਹਨਵੀ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਾਗੀਰਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਨੇਹ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਥੋਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ।" ਫਿਰ, "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਉਹ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, "ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਦਿਓ।" ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਝੀਲ 'ਸ਼ਿਵ-ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਜਦੋਂ ਚਲੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਥੇ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰਿਆ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਵਿਆਲਖਿਲਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਅਚੰਭਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਪਰਿਆ, ਦੱਸੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਡਰ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਆਲਖਿਲਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗੋ।