ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕਦਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਕਰੋਧ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।” ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਜੇਹੜੇ ਸੱਪ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।” ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀਏ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰੀਏ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਈ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਵਾਂ।” ਕਦਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਲੀ ਉਹੀ ਮੋਚਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਊਂਟ ਅਰਬੁਦਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਵਚਨਬੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਯੱਗ ਕਰਦੇ, ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਝਾਂਕ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ, ਕੁਝ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਓ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?” ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਆਏ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਕਦਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿਚ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ।” ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸੋ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਜਦੋਂ ਯਗ੍ਯ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਹ ਥਾਂ, ਨਾਗ ਝੀਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਬਿਪਤਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੋ ਭੀ ਸੁਖ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਸੱਪ-ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੱਜ ਵੀ, ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਨ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਨਾਗਉਤਪਤਿ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸੱਤਵਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੰਡ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦਾ ਤੀਜਾ ਭਾਗ, ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚੌਂਤੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਪਤ ਜਹਨਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਉਹ ਕਦੋਂ ਇੱਥੇ ਆਈ? ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।” ਇਸ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਇੱਥੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਖੁਦ ਸੰਭੂ ਦੇਵ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗੌਰੀ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਜਹਨਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।