ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਿਦ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਸੂ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਵਰਗੇ ਕਰਮ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਹਸਰਾਕਸ਼ (ਇੰਦਰ) ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਲਝਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰ।" ਇਉਂ ਆਖਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੁਰ ਗਈਆਂ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਅਬੁਰਦਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਪੋਥੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਕਦਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਖ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਤਪਸੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਯਗਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਊਂਟ ਅਰਬੁਦਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।