ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਦਾਨਵ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਥ ਦੇ, ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘਾਸ ਦਾ ਤਿੰਨਕਾ ਦੇਵੀ ਵਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਅਸਰਦਾਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਅੱਗੇ ਆਸਤਰ (Agneyastra) ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਤਮਿਕ ਮਾਯਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਿਲੀ (ਭੈਸ) ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਿੰਘ-ਕੰਧ ਵਾਲੇ ਜੀਵ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਬਾਣ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ 'ਖੜੇ ਰਹੋ, ਖੜੇ ਰਹੋ!' ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਧ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਅਤੇ ਕਿਨਰ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇਵੀ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਤਮਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਅਤਿ ਪਾਪੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਵਾਸਵਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣੇ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਯਾ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਭਗਤ عورت, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ ਰਹੇਗਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਗਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਾਤੀ ਕਾਰਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ।