ਰਾਜਨ, ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਅਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਹ ਗਏ ਹਨ ਜਿਸ ਰਾਹ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਦਰਦਨਾਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਅਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਖਿਆ—"ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!" ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ਾ (ਭੈੰਸ) ਨੂੰ ਰੋਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਨਾ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਧਨ ਬਚਪਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਿ। ਮੈਂ ਪੁਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ, ਬਾਲਿਕੇ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਤਾਣ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਲਾਲਾਇਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਮਲੇ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਰਚਿਆ। ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਰਹੀ, ਹੇ ਦਾਨਵ। ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਦੈਤ, ਜਦ ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰਥ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਓਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਤਿੰਣੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਗਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਦੁਸਰੇ ਪਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਅਸਰਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤ ਅਗ੍ਨਿਆਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸ਼ (ਭੈੰਸ) ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਿੰਘ-ਕੰਧੇ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਿਆ—"ਖੜੀ ਹੋ, ਖੜੀ ਹੋ!" ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਿਖੋ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ, ਸਾਧ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਤੇ ਕਿਨਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।