ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਲਾਲਚ ਦਿਖਾਇਆ, ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਰੁੱਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਚੱਲ, ਚੱਲ!"। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪਰ, ਦੇਵੀ — ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ — ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਕਤਰਬੰਦ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਭੈਸ ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਭੈਸ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੜੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਈ ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਉਹ ਗਈ ਸੀ।" ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੁਲਾੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਭੈੜੇ ਅਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਖਿਆ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!" ਜੋ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੈਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ—। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਰਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਧਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਵਰਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਐ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਦੇਵੀ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ। ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਐ ਦਾਨਵ। ਪਰ ਹੁਣ, ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ-ਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਨਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਡਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਬਿਨਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਥ ਦੇ, ਉਹ ਨੀਚ ਦਾਨਵ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਐ ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਛੱਡੇ।