ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਧੁੰਦਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਥ ਇੰਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰਥ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣ ਵੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੌਂਹ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਭੋਗ ਭੋਗ।" ਪਰ, ਉਹਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੀ, "ਜਾ, ਜਾ!" ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਸੈਨੀਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ (ਭੈਸ) ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ। ਭੈਸ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭੜਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਖੜੀ ਹੈ।" ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗਾ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!" "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ?" ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਧਨ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ। ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤ ਹੈਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਕੰਵਾਰੀ ਲਈ ਲਲਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤਾ ਹੇਠਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਔਰਤ ਦੇ ਛੱਡਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦਾਨਵ। ਪਰ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।