ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੂਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੁੱਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਨੀਚ ਦੈਤ ਮਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੇ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਦੂਤ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੁਭ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੇਹੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾਉਂ ਨਾ ਸਕੇ। ਤਦ ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ—ਸੁਸਜਜਤ ਕਰ ਲਈ। ਉਥੇ ਲੋਹੀ ਜੰਗੀ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਘੋੜੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਉਜਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸੀ। ਰਥ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੇ-ਡਿੱਗ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰਥ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਦੂਰੋਂ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਮਾਹਿਸ਼ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕਾਮਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਤਪ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਾਲਚ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕੜਕ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਜਾ!" ਫਿਰ ਮਾਹਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ 'ਤੇ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਰਵੋਚਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਹੰਸੀ। ਦੈਤ ਸੈਨਿਕ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ-ਰੂਪ ਮਾਂਸ ਵਾਲੇ ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਟੂਟ ਪਏ। ਇਥੇ ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਮਹਿਸ਼, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਦੁੱਖਦਾਈ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਾਹੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਖੜੀ ਹੈ।" ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਵੀ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਮੂਤ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਪਰ ਮਾਹਿਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਅਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਜੋ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ—" ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਨਾ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਧਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!