ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਕਨਿਆ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਜ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਸਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ—"ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਧੈਰਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਜ, ਸਵਾਹਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਕਮਲਾ ਤੇ ਸਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਭੈਰਵੀ ਹੋ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ ਪ੍ਰਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੋ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਉਹ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੇਅਯ ਹੈ। ਪਰ, ਮਾਤਾ, ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਯਾਤਰੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਧੁਪਾਰਕ ਤੇ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੇਵਕ ਵੀ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਹੋ, ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ। ਇਹ ਬਕੁਲ, ਚੰਪਕ, ਅੰਬ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸਾਲ, ਕਠਲ, ਤਿੰਦੂ ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਅਨੇਕ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਉੱਥੇ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ, ਬੇਲ ਜਾਂ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਚਕੋਰਾ, ਮੋਰ, ਚਾਤਕ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਝਰਨਾਂ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪਤਲੀ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਦੱਸਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਉਹ ਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ, ਨ ਦੈਤਾਂ ਦੀ, ਨ ਮਨੁੱਖੀ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਪ੍ਰੀਤੀ, ਨਾ ਉਮਾ, ਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਨਾ ਸਰਸਵਤੀ।" "ਉਸ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਾਸਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵਿਚਾਰਿਆ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਵਧ ਗਈ। ਪਰ, ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।