ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਚਮਕ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ—ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ—ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆਸਹਾਰਹੀਣ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਲ (ਸਮੇਂ) ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੈ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ—ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਦਮ ਬਿਨਾ ਵਿਲੰਬ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪੂਜਨ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਦ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕਰੇਗੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਪੁਲੱਸਤਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਵਾਚਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਕ ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਾਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਜਗਤ-ਮਾਤਾ! ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਧੈਰਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇਜ, ਸਵਾਹਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਕਮਲਾ ਅਤੇ ਸਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਭੈਰਵੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁ, ਮੈਂ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰੋ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਥੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ। ਇਥੇ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਧੂ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੇ ਅਰਾਧਨ ਲਈ ਮਧੁਪਾਰਕ ਅਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਧੂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰੀਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।