ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—even ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤਾਂ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡਾ ਦੇਣ ਦੁਆਰਾ ਗਯਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪਰਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਦਗਲ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ: “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਦਗਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਝੀਲ ਨੂੰ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਸ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ— ਇਸ ’ਚ ਕਦੋਂ ਉਹ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—even ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਵੀ—ਡਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ’ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ’ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਲ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। “ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ austerity (ਤਪ) ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਪੁਲੱਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੀਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨੋ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਚਮਕ ਲੰਪ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਰਗਟ ਹੋਈ।