ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸਤੰਭਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਦਗਲ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਉਚਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ ਵੱਸ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤਾਂ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਗਿਆ ਵਾਂਗੂ ਪਰਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਮੁਦਗਲ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਸ਼ੁੱਧ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ—ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਦਗਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਝੀਲ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ ਕਿ ਉਹ ਫਲ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਥਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਗਨਿ ਵੀ ਡਰ ਕਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਹੀ ਚਮਕ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ। ਐਸੇ ਹੀ, ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜਦ ਸਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਕਾਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਜੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਇੱਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਿਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇਗੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਆਂਗਾ।