ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਨ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਪੂਣ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੂਤ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲੋਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਹਿ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਤਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸਦਾ ਪਤਨ ਰਹਿਤ ਹਨ।” ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਅਲਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੁਦਗਲ, ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਮੁਦਗਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀਆਂ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੂਤ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੀਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੂਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੁਦਗਲ ਵਲੋਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕੁਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਦਗਲ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਤਦ, ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਿਜ਼ਲੀ ਉਠਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ, ਵੱਸ। ਬੋਨ ਚੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈ।” ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੋਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਤਾ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਦੂਤ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।” ਇਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੇੜੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਯਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉੱਤਮ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਦਗਲ, ਸਦਾ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਇਥੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਦਗਲ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਝੀਲ ਮਾਮੂ ਝੀਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਇਹ ਤੀਰਥ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ— ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਹਰਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਦਿਤ੍ਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—even ਅਗਨੀ ਵੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਨਾ ਛੱਡ ਗਏ।