ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ, ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਬੋਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਿਰਫ ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਅਡੋਲ!" ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਇਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ।" ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ।" "ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਹਰੀ।" ਦੇਵ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਨਾਮ ਉਚਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਰਾਦ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਉੱਥੇ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਦੀ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ... ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਮਾਮੂ-ਹਰਦ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਲਿੰਗ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਮਾਮੂ-ਹਰਦ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਸ਼ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਥੇ ਨਿਵਾਰਾ ਅੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੁਝੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁਦਗਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁਦਗਲ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਦੱਸੋ; ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਾਓ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਆਵਾਂਗਾ।" "ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਮਹਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਂਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦਿਵਿ ਵਿਹਾਰ ਬਗੀਚਾ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਆਲਸ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਖਾਮੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਜੋ ਭਲਾਈ ਇੱਥੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮਾਮੂ-ਹਰਦ ਦੇ ਮਹਾਤਮਯ ਦੀ ਕਥਾ, ਤੇ ਮੁਦਗਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।