ਉਹ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਅਦਭੁਤ ਅੱਗ ਦੇ ਤਪਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਲਾਂਤਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਧਾ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਰਥ 'ਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅੰਤਹੀਣ ਮਹਾਨ ਮਾਰਗ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਛੋਟਾ—ਇਹ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਇਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।" ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦ ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ, ਉੱਨੀ ਦੇਰ ਮੈਂ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਵਿ्णੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਲਾ ਮੈਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਚਤੁਰਭੁਜ ਵਿ्णੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿ्णੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਵਾਹ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਬੋਲਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫਿੱਟਕਾਰ ਹੈ!" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਣਗੇ। ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਵੀ ਝੂਠ ਆਖਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਅਡੋਲ।" ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਹਰੀ, ਸੁਣੋ: ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ।" ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ' ਨਾਮ ਜਪੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਤੀਰਥ' ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਮਾਮੁ-ਹ੍ਰਦ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।