ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਦੇ ਅਰਬੁਦਾ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਪਾਰਥੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਓਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪੂਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਓ ਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਜਦੋਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਜਾਗਿਆ।" "ਚਾਰ-ਮੁੱਖਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੁੰਮਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?' ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਰਚੇ ਹੋ।'" ਇਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੂਰਖ! ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹੱਥਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਨਖਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਲੜਾਈ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਓਹੀ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਵਾਣੀ ਗੂੰਜੀ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ ਜਾਵੇ ਤੇ ਇੱਕ ਉਪਰ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਰੁੱਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਓਥੇ ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਹੰਸ-ਰਥ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਪਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਰਸਤੇ ਤੇ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਸਾਡਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਦੂਜਾ ਛੋਟਾ—ਇਹ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੇਤਕੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ, "ਤੁਾਡਾ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਇਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਬ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ।" "ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਹੰਸ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੈਅ ਕਰਦਾ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੈਂ ਚਲਿਆ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, "ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਸੁਭਾ ਗੁਲਦਸਤਾਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ-ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅੰਤ ਲੱਭ ਲਿਆ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗਵਾਹ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਫ਼ਸੋਸ, ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਬੋਲਦਾ!" "ਤੁਸੀਂ ਝੂਠੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਹੱਦ ਵੇਖਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।