ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦੂਜੀ ਛਾਂ ਪਰਗਟ ਹੋਈ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਦੌਰਾਨ ਗਾਊਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਸ ਥਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ?" ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਬੱਚਾ ਰਚਿਆ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲਗਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲੇਪ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸਿਰ ਵਾਸਤੇ ਜਲਦੀ ਲੇਪ ਲਿਆਓ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਲੇਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, "ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਓ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਗਹਿਰਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਅਪਕ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਪੁੱਤਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਦਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਲੇਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਨੇ ਜੋੜਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਮਾਨਵ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਲਿਆਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੁਹਾੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਮੋਦਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਚੂਹਾ ਆਪਣੇ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਜਦ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਉੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਉੱਚੇ ਬੇਦੀ ਅੱਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਗਣਾਂ ਦੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦක්ෂਿਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵੀ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।