ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜਾ ਕੇ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੁਨੰਦਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਗੁਣਵਤੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਡ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰੇਗੀ। ਦੂਤ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਨੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਦੁਖੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਦਿਸ਼ਿਆ। ਇਹ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਦੇ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਤੇ ਰੰਗਹੀਣ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ, ਪਛਤਾਵੇ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂਣਤਾ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਾਸੀ (ਵਾਰਾਣਸੀ) ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮੁਕਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਸੋਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਮਿਜਾਂਗਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬਦਬੂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਰਨਹਾਰ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕਰਾਂਤੀ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਓ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚਾ ਰਚਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਸਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਉੱਤਮ ਤੇਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿਰ ਬਣ ਸਕੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ।" ਗੌਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਲ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੀ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।