ਉਹੋਸੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: “ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਉਥੇ ਹੀ, ਦੇਵਾਪੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਨਿਆਏਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਪ ਵੀਰਤਾਵਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਪੱਤਿਆਰਥ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਵਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਜੀ ਨੇ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਯਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਰਿਆ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੰਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਜੀਉਂਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਜਾ ਕੇ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰਸੇਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਵੇ ਕਿ ਉਹ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ...” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਨੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਸੁਨੰਦਾ, ਜੋ ਨੇਕ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹ ਪਰਛਾਵਾਂ ਚਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੰਦੇ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਨਾਸ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਹਲਾ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮੁਕਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਰਣਿਆਂ, ਫਿਰ ਅਮਰਕੰਟਕ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾਸ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਮਿਜੰਗਲ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਪੰਜਨਦ ਤੱਕ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ-ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਵੀ ਜਥੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਉਸੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਧ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲਾ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਗੰਦੀ ਵਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਕਤਾਨੁਬੰਧ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।