ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਿਚਿੱਤਰ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਅਗਨਿ, ਜਲਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮੇੰਡਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਜੀਭ ਦੇ ਰਹੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਹੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਉਸੀ ਝਰਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਾਪੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਪਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਪਰ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ। ਤਦ ਅਗਨਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਏਗਾ।" ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੰਮ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੰਦਾ ਬਹੁਤ ਭਗਤਵਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੇਤੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ ਕੇ ਸੁਨੰਦਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੰਦਰਸੇਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਜੇਕਰ ਉਹ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਵੇ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ... ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁਨੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ। ਜਦ ਸੁਨੰਦਾ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਰੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਪਰਛਾਵਾਂ ਚਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗ ਹੀਨ ਸੀ। ਨਾਸ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਾਸੀ (ਵਾਰਾਣਸੀ) ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆ...