ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾਅ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜ્ઞ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗਹਿਰੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੱਕੇ-ਹਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਤੋਤੇ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਰਨੀਅ ਅੱਗ ਇੰਨਾ ਲੁਕ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਤੋਤੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅੱਗ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਤੇ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਡਕ (ਫਰੌਗ) ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਜੀਭ ਦੇ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਅੱਗ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇਵਤਾ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਝਰਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਇਸ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਾਪੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਰਾਜ ਪਦ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਰਕਤਤਾ ਅਪਣਾਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਤਿ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ।" "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਪੂਰਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇਗਾ—" ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੋਚਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ।