ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ।” ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਦੇਹ ਛਾ ਗਿਆ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਕਲੀਫ਼ ਮਾਨਵ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਰਾਜਨ, ਤਦ ਭੋਜਨ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ-ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਨ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਹੀ ਢੰਗ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਅਖਾਣ-ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਵਿਕਾਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਅਚਾਨਕ ਅਗਨੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਜਦ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਜਾਵੇ—ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਪੇ-ਚਪੇ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਥੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵੇਖਿਆ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦੈ ਸੀ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਤੋਤੇ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦਾ ਪਤਾ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਰਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਿਰਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਇੰਨਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਤੋਤੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇੱਥੇ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਝਰਨੇ ਵਿਚ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ।” ਤਦ ਉਸ ਵਿਚੜੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਡਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਜੀਭ ਦੇ ਰਹਿਣਾ।” ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਲਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ! ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਫਿਰ, ਉਹ ਝਰਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ। “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਉੱਥੇ ਦੇਵਾਪੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਪ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਪੱਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛਾ ਗਏ, ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਤੀ ਉੱਤਮ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦੇ।