ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ।" ਇਸੀ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।" ਗਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਚਾ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਵਕਤ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਨ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨ ਮੌਤ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਆਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਣ੍ਯਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—even ਜੇ ਕੋਈ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਪਤੰਗਾ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਉੱਤਮ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਹੀ ਕੀ!" "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਪਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਗੋਲ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੱਭਿਆ।" ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਗ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।" ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਛਾ ਗਿਆ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਬਚੇ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ-ਮਰੇ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾ-ਕਲੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਸਿਰਫ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ।" "ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ (ਅੱਗ) ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਚੰਡਾਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਖਾਣ-ਯੋਗ ਤੇ ਅਖਾਣ-ਯੋਗ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਹੁਣ ਜਦੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਖਾਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।" "ਅੱਗ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਤੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਛੱਡ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭੋ—ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਪੇ-ਚਪੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵੇਖਿਆ।" "ਤੋਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਵਨ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।' ਤੋਤੇ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।