ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ; ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਹੋਣ। ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਰ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ," ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਤੇ ਚੋਕੀਦਾਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ। ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਘਾਸ ਦਾ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਵੀ ਨਾ ਚੁੱਕੋ। ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਲਾਲਚ, ਅਣਸਾਵਧਾਨੀ, ਅਤੇ ਗਲਤ ਭਰੋਸਾ।" "ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ," ਮਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ। "ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੋ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।" "ਸਾਡਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਫੇਨਾਪਾ ਬਹੁਤ ਅਸਹਾਇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ। ਉਹ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕੋ; ਮੈਂ ਸੱਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਤੂੰ ਕਪਿਲਾ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਇੱਥੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਾ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚ, ਜਦੋਂ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ... ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਸਰਵੋਚ ਸੱਚ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ—" "ਸੱਚ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਫੜ ਗਈਆਂ। "ਸੱਚ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਕਪਿਲਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਚਨ ਤੇ ਸਪਥਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਜਾ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਰਤ ਆਇਆ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਗਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।'" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਆਸ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉ।" "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਆਪ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। "ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ।