ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਾਂ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਭੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਬੈੰਗਣ, ਮੂਲੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਲਸਣ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਨਾਲ ਬਘੇਰਾ (ਸ਼ੇਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਪਿਲਾ, ਜਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਾਂ।" ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ, ਅਖੀਰ ਆਪਣੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਿਛੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅਚਾਨਕ ਆਉਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਵੱਛੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬ ਵੇਲੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ?" ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈ।" ਉਹ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਬਘੇਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।" ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਸੀਬ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੌਤ ਹੋਰ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ। ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਥਾਂ ਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵੀ ਨਾ ਚੁੱਕੀ। ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਲਾਲਚ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਤੇ ਗਲਤ ਭਰੋਸਾ—ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏਆਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ।" ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡਾ ਉੱਤਰ ਸੁਣ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਫੇਨਪਾ ਬੇਸਹਾਰਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ...