ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਨਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਠੱਗਣਾ ਵੀ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੰਡੇ, ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਤਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਅਤੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਵੀ ਇੱਥੇ ਗਿਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਾਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੋਜਾਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬੈਗਨ, ਮੁਲੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਲਸਣ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੰਭੀਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਾਘ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲੇ ਕਿ, "ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਾਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਪਿਲਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ, ਹੇ ਮਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੰਜੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਕਪਿਲਾ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੌੜਦੀ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਅਣੋਖਾ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬੇ ਵੇਲੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ?" ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਕਾਤ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਾਘ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭਾਗ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਾਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਹੋਣ।" "ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਹੈ। ਇਹ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋਰ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ। ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ ਤੇ ਘਾਸ ਦਾ ਤਿੰਨਾ ਵੀ ਨਾ ਚੁੱਕੀਂ।" "ਲਾਲਚ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਲਾਲਚ, ਅਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ, ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮਝਾਈ।