ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਗਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਬਚੜਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬਚੜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਮਮਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਚੜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਵਣ ਦੇ ਸ਼ੇਰ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੇਰਾ ਬਚੜਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਚਰੀਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਖ ਰਹੇ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ—ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾ ਵੀ ਛੱਡਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਲਿੱਪਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਤਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਦੋਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਵਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਾਂ ਬੈੰਗਣ, ਮੂਲੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਲਸਣ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾ, ਕਪਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਹੇ ਮਾਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਡੀਕਦੀ ਹੋਈ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਬਚੜਾ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਆਮ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਆਉਣੀ, ਇਹ ਘੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਬਚੜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬ ਵੇਲੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ?" ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਬੇਟਾ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ। ਇਹ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੱਡੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਧੂਰੀ ਹਾਂ।