ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਵਿਅਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਇਆਲੂ ਹਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ—"ਜਦ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਲੇਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੰਯੋਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਹਰਣੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਇਆਲੂ, ਮੈਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੈਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਪਰ ਹਰਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰੌਦਰਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਸਿਪਾਹੀ ਡਰੇ-ਸਹਮਏ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ-ਰਸਤੇਆਂ 'ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਫਿਰੇ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਾਂ ਹੋਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਘਾਹ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧੇ-ਸਿੱਧੇ ਘਾਹ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਧੀਏ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਘ ਨੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਵੱਛੇਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਮੂਰਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬੱਘ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ ਦੇਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂ, ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੂਏਂ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਤਲਾਬ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹਨ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬੱਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।