ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੋਨਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਘਾਟਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਨਾ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅਣਮਾਪਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉੱਠੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਕਣਖਲਾ ਤੀਰਥ' ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਸੀ—ਉਥੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸੋਣ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਚੱਕਰ ਤੀਰਥ' ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਰਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਝੁੰਡ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਮराज ਦੇ ਦੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਝੁੰਡ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ—ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਠਵੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ 'ਮਨੁਸ਼ਯ ਤੀਰਥ' ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਰੁਚੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਾਇਆਲੂ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਵਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਸੁੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਪਵਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਇਆਲੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।