ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਕਨਖਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਇੱਥੇ ਵਾਪਰੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਕਨਖਲਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅਣਧਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਗਲੇ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਸੋਨਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਣੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ—ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ—ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ ਕਨਖਲਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚੱਕਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਤੀਰਥ—ਮਨੁਸ਼ਯ ਤੀਰਥ—ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹਰਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਝੁੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਹੋਣ। ਉਹ ਸਥਾਨ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਰਨਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਇੱਕ ਰਤੀ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨੁਸ਼ਯ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚੈਪਟਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।