ਮੰਕੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵਿਰਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਓਸੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡਾਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਪਿੰਡਾਰਾ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਦਿਓ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, “ਇਹ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਥਾਂ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵਸਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।” ਉੱਥੇ ਹੀ, ਮੰਕੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਿੰਡਾਰਕ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਗਾਉਂ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ’ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਕਨਖਲਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਕਨਖਲਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਗਲਾ ਗ੍ਰਹਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਸੋਨਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਨਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ। ਉੱਥੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਨਾ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਉਸਦੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਕਨਖਲਾ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ’ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਜਾਗਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਚੱਕਰ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ’ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਹਰਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵੀ ਯਾਦ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।