ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਇਸ ਬੁਰੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ-ਜੀ ਫੜ ਲੋ!" ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਚੀਖਿਆ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੇੜਦੇ ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ, ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਹੀ, ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ!" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਵਰਗ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਈ। ਗੁਫਾ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬੜਾ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੰਡ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ 81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਕੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ ਸੀ—ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਕੀ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਉਟ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਲ 'ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਬਲਦ ਉਸ ਦੀ ਗਲ 'ਤੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ। ਮੰਕੀ ਨੇ ਵਿਅਰਤਾ ਪਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਨ 'ਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਤਮ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਗੁਜ਼ਰੇ। ਪਿੰਡਾਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!" "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਥਾਂ ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣੇ।" "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਵੱਡੀ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਾਸਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।" ਉਥੇ, ਮੰਕੀ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤਪ ਕਰੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ, ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ" ਪਚਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪੁਸਤਕ, ਅਤੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ 81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਨਖਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਸੋਲਰ ਐਕਲਿਪਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਕਨਖਾਲਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਘਰ ਪਰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੀਰਥ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।