ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਝਰਨੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਝਰਨੇ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਧ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਝਰਨੇ ਵਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਆਖ਼ਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, "ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ" ਨਾਮਕ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ੁੰਭ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਉਸ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਬਾਸਕਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਵੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਕਠੋਰ ਵਾਜ ਵਾਲੀ, ਜੀਵਤ ਫੜੀ ਜਾਵੇ!" ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵਲ ਵਧੇ। ਪਰ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਰੁੱਕੋ! ਰੁੱਕੋ!" ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਰ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ ਹੀ, ਅਰਬੁਦਾ ਪਰਬਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਵੱਸਾਂਗੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਵਰਗ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਇਥੇ ਹੀ ਵੇਖਾਂਗੇ।" ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮਕ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਗੁਫਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਮਹਾਤਮ ਵਿਵਰਨ" ਨਾਮਕ ਚੌਵੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਕੀ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਕੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਊਂਠ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਬਲਦਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।