ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਹੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਇਕ ਸਮੇਂ ਸ਼ਮਿਲਾਖ੍ਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਧੋਬੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ੁਭ ਲੜਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਨੌਕਰਾਣੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਹੀ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਝਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧੋ ਲਏ ਜਾਣ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ।” ਉਸ ਧੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਧੋਬੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਝਰਨੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਪੜੇ ਧੋਣ ਲੱਗਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਜਾ ਆਪ ਵੀ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ’ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਬਾਸਕਲ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।” ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ (ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ) ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਔਰਤ ਹੈ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਮੰਦਬੋਲਣੀ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਫੜੋ!” ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ‘ਤੇ ਦੈਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, “ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!” ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨੇ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ। ਡਰ ਕੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਹੀ, ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਵੱਸਾਂਗੀ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ!” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਵਰਗ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕੋਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ।