ਬਾਸਕਲ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿਓ ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੁੱਤੇ ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ ਸੀ—ਉਹ ਦੈਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੈਂ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਮੈਥੋਂ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਚੌਦਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੁੱਤੇ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਅੱਜ ਵੀ ਜੋ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ... ਇਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਲੇਕਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਮਝੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੇਵਕਣਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸੇਵਕਣ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਝਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਡਰੋ ਨਾ, ਜਾਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ।” ਧੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹ ਝਰਨੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਝਰਨੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਓਥੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਕੇਵਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਸ਼ੁਕਲਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੰਡ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ 'ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਦ' ਦੇ 81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮਕ ਮਹਾਦੈਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।” ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਜਾਣ ਕੇ...