ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਤ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨ ਪਾਦੁਕਾ ਰੱਖ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਪਾਦੁਕਾ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਯਗ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਬਾਸਕਲ ਵੀ ਉਥੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੱਉਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਪਾਦੁਕਾ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਪਾਦੁਕਾ ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਪਾਦੁਕਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੈਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਪਾਦੁਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਾਦੁਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੱਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਦੁਕਾ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਗਈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਜਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲਾਖਸ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੇਇੱਜਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੇਵਕਣਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸਿਆ। ਸੇਵਕਣ ਵੀ ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸੇ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਝਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧੋ ਲਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ।” ਧੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਪੜੇ ਧੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਜਾ ਵੀ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।