ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।” ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਯਾਲੂ ਹੋ—ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਸਾਸ਼ਨ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਦੋਂ, ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨੇਮ, ਸੰਯਮ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ-ਪਾਦੁਕਾ ਰੱਖੀਆਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਦੁਕਾ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਰਮ ਉੱਤਮ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਯਮ ਦੇ ਸਭ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਕਰਮ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਪਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਸਕਲਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਵੀ ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨ-ਪਾਦੁਕਾ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਉੱਠ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਦੁਕਾ ਬਾਸਕਲਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਾ—ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਾਦੁਕਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੈਂ ਪਾਦੁਕਾ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਾਦੁਕਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਇਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਬੁਦਾ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਦੁਕਾ ਉਥੇ ਛੱਡ ਗਈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋਗੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛੀ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਆਂ, ਤਿਵੇਂ-ਤਿਵੇਂ ਸੁਣਾਈ। ਪਰ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ— ਇਹ ਉਹੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲਾਖਸ਼ਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੇਵਕ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਡਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਸੇਵਕ-ਕਨਿਆ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। “ਇੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਰਬੁਦਾ 'ਤੇ ਇੱਕ ਝਰਨਾ ਹੈ।