ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ?" ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਤਾ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਧਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਤਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਮਾਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਖੁਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।" "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬੋਲ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋ—" "ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਮਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋ।" "ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੇ।" ਮਾਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਾ— ਤਾਂ ਕਹੋ, ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਹੈ ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਸੰਜਮ ਦਾ? ਉਥੇ ਹੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਚਰਨ ਪਦੁਕਾ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਦੱਸੋ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਦੋਹੀਂ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਹੋਏ। ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤ ਬਾਸਕਲਾ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਪਦੁਕਾ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਜਦ ਪਦੁਕਾ ਬਾਸਕਲਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤੇ— ਪਦੁਕਾ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੈਂ ਪਦੁਕਾ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਪਦੁਕਾ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਫੋਲੋ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਚੈਤ੍ਰ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਬੁਦਾ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਪਦੁਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋਗੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।