ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਸਤਾ, ਕਰਤਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਚੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਅਸਤਿਤਵ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਕੱਪੜਾ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਗੁਪਤ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ?" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ (ਰਾਛਸ) ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਯਜਨਾ-ਭਾਗ ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ।" ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਲਿੰਗ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿ ਦੇ, 'ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦੇ।' ਮਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।" ਪਰ ਕਲਿੰਗ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਆਖੀ। ਮੈਂ ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ; ਜਾ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਿਖਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮਕ ਦੂਤ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਬਾਸਕਲੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਲਿੰਗ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ?" ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਜਦ radiant (ਚਮਕਦਾਰ) ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?" ਓਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਲਿੰਗ ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਉਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਹ (ਰਾਛਸ) ਜਿਊਂਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚੋਟੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।