ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੰਗਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਘਟੋਗੇ, ਤਦ ਘਟ ਜਾਣਾ; ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਵਧੋਗੇ, ਤਦ ਵਧ ਜਾਣਾ।” ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, “ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਚਮਕਣਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਕ੍ਰਿਆ-ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਗਿਆ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਦੱਖਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ (ਦਵਿਜ) ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਿੰਡੋਦਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਓਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਓਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ—ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ—ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, “ਤੂੰ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ, “ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।” ਉਹ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਸਦੀਆਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਮੂਕ ਜੀਵਨੋਂ ਮੌਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਾਂਗੀ। ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, “ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧਿ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ—ਇੱਥੇ, ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਮੇਰੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ‘ਪਿੰਡੋਦਕਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ’ ਨਾਮਕ ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰਬੁਦ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਅਸੀਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੇ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਲੋਕੀ ਜਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ। ਉਹੀ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਲਿੰਗਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਾਸੂ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੁਝ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ। ਹੋਰ ਕਈ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹੀ। ਕੁਝ ਪਾਠ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।